Het airco-verzoek in je inbox, en wanneer je voor een huurwoning toestemming geeft

Het is eind juni, de eerste echt warme week van de zomer staat in de verwachting, en je inbox loopt vol. Tussen de gewone meldingen zitten deze maandag drie verzoeken van huurders die een split-unit aan de gevel willen hangen. Allemaal vriendelijk, allemaal met dezelfde onderliggende boodschap: het is te warm, ik regel het zelf, ik wil alleen even je goedkeuring. En je voelt meteen de reflex om of snel ja te zeggen omdat je het de huurder gunt, of het verzoek door te schuiven naar een rustiger moment dat deze zomer niet meer komt.

Geen van beide reflexen helpt je. Een snelle ja betekent dat je over een paar jaar bij mutatie een dichtgeschuimd gat in de gevel aantreft waarvan niemand meer weet wie het boorde. Doorschuiven betekent dat dezelfde huurder over twee weken belt met de vraag waarom hij niets hoort, en dat je in augustus alsnog onder tijdsdruk een beslissing neemt die je nu rustig had kunnen voorbereiden. Een airco in een huurwoning is geen incident dat je per geval wegwerkt. Het is een terugkerend type aanvraag dat om een vaste lijn vraagt, en die lijn kun je deze maand neerleggen.

Een airco aan de gevel is juridisch een wijziging, geen klusje

De eerste denkfout is dat een airco een apparaat is dat de huurder gewoon mag neerzetten. Een mobiele unit die hij binnen op wieltjes verrijdt: prima, daar ga jij niet over. Maar de split-units waar deze verzoeken over gaan, hebben een buitenunit en vragen om gaten in de gevel voor de leidingdoorvoer. Daarmee is het juridisch een verandering aan het gehuurde, en volgens artikel 7:215 BW heeft de huurder daarvoor je schriftelijke toestemming nodig. Voor wijzigingen aan de buitenzijde geeft datzelfde artikel je bovendien de ruimte om eigen beleid te voeren, los van de soepelere regels die voor wijzigingen binnen de woning gelden.

Dat onderscheid is precies waar je het verschil maakt. Bij een airco in een huurwoning gaat het bijna altijd om die buitenzijde, en dus om jouw beleid. Niet om een gunst die je op gevoel verleent, en niet om een recht dat de huurder zonder meer kan opeisen.

Je mag weigeren, ook als het buiten dertig graden is

Dat eigen beleid is geen formaliteit. De kantonrechter wees een huurder die via de rechter een machtiging voor airco probeerde af te dwingen af, omdat de belangen van de verhuurder zwaarwegend genoeg waren: geluidsoverlast voor omwonenden, schade aan de gevel en de isolatie, en het risico op precedentwerking als de hele straat het verzoek herhaalt, zo vat VBTM Advocaten de uitspraak samen. En toen de vraag terugkwam tijdens een hittegolf, hield die lijn stand: zelfs bij tropische hitte mag een verhuurder een airco aan de gevel weigeren, oordeelde de rechter in het voordeel van een woningcorporatie.

Dat betekent niet dat je nu standaard nee zegt. De rechter toetst namelijk wel of je met je weigering geen misbruik van je positie maakt of tegen de redelijkheid in handelt. Een kale nee zonder afweging houdt geen stand, een onderbouwde afweging per verzoek wel. De winst zit dus niet in ja of nee, maar in de voorwaarden die je aan een ja verbindt.

Eén set voorwaarden scheelt je de hele zomer discussie

Het verschil tussen een beheerder die elke zomer opnieuw drie mailtjes per verzoek heen en weer stuurt en een beheerder die binnen drie werkdagen uitsluitsel geeft, zit in een vaste set voorwaarden die je één keer vastlegt. Vier punten doen het meeste werk.

Het eerste is geluid. Een buitenunit mag op de perceelgrens niet meer dan 40 dB(A) 's nachts en 45 dB(A) overdag produceren, een norm uit het Besluit bouwwerken leefomgeving. Vraag daarom om een verklaring van een gecertificeerde installateur dat de gekozen unit op de beoogde plek binnen die norm blijft. Dat haalt het conflict met de buren weg voordat het ontstaat.

Het tweede is de plaatsing zelf: waar de buitenunit komt, op welke afstand van de erfgrens, en niet aan een gedeelde gevel zonder dat de andere partij het weet. Het derde is aansprakelijkheid: wie draait op voor lekkage, voor schade aan de gevel of voor aantasting van de isolatie. Het vierde is het einde van de huur, waarbij de huurder de gevel bij vertrek in oorspronkelijke staat terugbrengt tenzij je schriftelijk iets anders afspreekt.

Leg je deze vier punten vast als standaardvoorwaarden, dan beantwoord je een airco-verzoek niet meer met een losse juridische afweging maar met een vast formulier. De huurder weet binnen een paar dagen waar hij staat, jij houdt grip op je gevel, en je hebt bij elke goedkeuring een dossier waarin staat wat je hebt toegestaan en onder welke voorwaarden. Datzelfde dossier is wat je nodig hebt als een huurder alsnog naar de kantonrechter stapt, want dan telt niet wat je van plan was maar wat je kunt laten zien.

Het airco-verzoek voelt als een seizoensprobleem dat met de eerste koele week vanzelf weer verdwijnt. Maar de huurder die deze maand vraagt, vraagt het volgend jaar weer, en de straat ernaast kijkt mee. De weken voordat de hitte echt doorzet zijn het rustige moment om je lijn te bepalen, zodat je in de week dat het dertig graden wordt niet hoeft te improviseren maar gewoon je voorwaarden kunt sturen.